آیت الله سید حسین آیت اللهی
آيتالله سيد «حسين آيتاللهی(ره)» فرزند مرجع فرزانه تقليد شيعه آيتالله العظمی سيد عبدالمحمد آيتاللهی(ره) و نوه بزرگوار مرجع مجاهد علامه جليلالقدر آيتالله العظمی سيد عبدالحسين نجفی(ره) و از سلسله جليل سادات موسوی است كه نسبت ايشان از طريق امامزاده ركنالدين(ع)، مدفون در دزفول و حضرت حمزه بنموسی بن جعفر(ع) مدفون در ری، به امام موسی كاظم(ع) میرسد.
پس از رحلت آيتالله العظمی سيد عبدالحسين نجفی(ره) مرجعيت و زعامت مردم به عهده فرزند ايشان آيتالله العظمی سيد عبدالمحمّد آيتاللهی(ره) قرار میگيرد و ايشان پس از فوت پدر به درخواست مردم لار عازم آن منطقه میگردند.
آن سالها كه دوره آغازين حكومت سياه پهلوی بود به علت مبارزه و قيام مسلحانه عليه حكومت، معظم له را دستگير كرده، تحت مراقبت قرار میدهند و بیدرنگ دستگاه حكومت خواهان اعدام ايشان میشود، ولی توصيههای مكرر علما و مراجع عظام نجف و ارسال تلگرافهای متعدد به تهران، حكومت را از اين امر منصرف كرده و دستور تبعيد ايشان را به شيراز صادر میكند.
در خلال همين مسافرت بود كه در مرداد ماه سال ۱۳۱۰ در پی توقف كوتاهی در جهرم آيتالله سيد حسين آيتاللهی(ره) ديده به جهان گشوده و چند روز بعد به همراه اين كاروان كه به تبعيدی اسارت گونه میرفت رهسپار شيراز میشوند.
آيتالله سيد حسين آيتاللهی(ره) دوران كودكی و نوجوانی خود را با رنج سالها تبعيد پدر و غربت و تنهايی سپری كرده و در آغاز جوانی به علت شوق وافر به تحصيل علم، قدم در راه تحصيلات علوم دينی نهاد.
ايشان پس از طی مراحل مقدماتی در شيراز از محضر اساتيد بزرگواری چون آيتالله سيد محمد باقر آيتاللهی، معروف به حاج عالم و آيتالله سيد محمد كاظم آيتاللهی و آيتالله شيخ ابوالحسن حدائق بهره برد و در نهايت به محضر درس عالم وارسته آيتالله العظمی شيخ بهاءالدين محلاتی راه يافته و دوره سطح را در حضور آن مرجع بزرگ به پايان رساند. تا اينكه به علت يك بيماری سخت مجبور به عزيمت به تهران جهت مداوا شد.
در آنجا در يكی از مدارس علوم دينی ساكن شد. آن سالها كه همزمان با قيام مقدس آيتالله كاشانی بود، آيتاللهی فرصت مناسبی يافتند تا به صف مبارزين عليه استعمار به رهبری آيتالله كاشانی بپيوندد. در زمانی كه در تهران حضور داشتند از محضر درس آيتالله شهيد مفتح استفاده كردند.
علاقه بسيار اين عالم بزرگ به علم و دانش ايشان را برای ادامه تحصيل به شهر مقدس قم كشانيد و در آنجا از محضر اساتيد وارستهای همچون آيتالله سلطانی طباطبائی و آيتالله علمايی استفاده كرده و سپس به محضر درس مرجع كبير آيتالعظمی بروجردی گام نهاد كه از تقريرات درس خارج آيتالله بروجردی كتاب طهارت، خمس و قضا را به رشته تحرير درآورد. ميزان آشنايی آيتالله آيتاللهی با امام خمينی(ره) و ارتباط معنوی ايشان در قالب شش دفتر به عنوان تقريرات درس اصول و فقه كاملاً مشهود است.
ايشان پس از فوت آيتالله سيد «علیاكبر آيتاللهی» و مدتی فاصله به دستور والد معظمشان، به اقامه نماز جمعه پرداخت و پس از پيروزی انقلاب شكوهمند اسلامی، از طرف امام خمينی(ره) به اين امر مهم منصوب شد و تا آخر عمر عهده دار اين مسئوليت بود.
وی با تأسی از مجاهدتهای جد و پدر خويش از ابتدای نهضت امام با ايراد سخنرانیهای كوبنده، يك تحول و انقلاب عظيم در جهرم و منطقه فارس به پا كرده كه به دنبال آن چندين بار، توسط ساواك دستگير و روانه زندان، از جمله زندان اوين تهران شده و هر بار پس از آزادی، مدتها ممنوعالمنبر میشوند.
آيتالله آيتاللهی، به وكالت از مرحوم امام(ره) اقدام به تأسيس مدرسه علميه امام خمينی(ره) در جهرم كرد و از ابتدا سرپرستی آن را به عهده داشت كه اين مهم، پس از فوت معظم له به عهده فرزند گرانقدرشان حجتالاسلام حاج سيد علی آيتاللهی است.
ناگفته نماند، تمام تدريسهای ايشان از ابتدا تا پايان عمر در منزلشان برگزار میشده است. وی نماينده اخذ وجوهات شرعيه از طرف مراجع عظام تقليد حضرات آيات امام خمينی، گلپايگانی، مرعشی نجفی، اراكی، مكارم شيرازی، و … بوده است.
آيتالله سيد حسين آيتاللهی(ره) در سال ۱۳۳۶ با دختر عمه خود، دختر آيتالله سيد محمّد حسن نسابه در جهرم ازدواج كرد كه حاصل اين ازدواج شش فرزند(۴دختر و ۲ پسر) است.
آيتالله سيد حسين آيتاللهی(ره) پس از عمری تلاش و مجاهدت و تحمل رنج و زحمت در امر تبليغ دين و مكتب حقه جعفری و پس از سالها مبارزه و جهاد با نفس در سحرگاه نوزدهم ماه شوال در ايام شهادت رئيس مذهب شيعه حضرت امام جعفر صادق(ع) مطابق با بيست و پنجم دی ماه ۱۳۷۹ مقارن با اذان صبح به ديدار معبود شتافت و جان مالامال از عشق و ارادت مردم را در داغ هجران گذاشت.
ثبت دیدگاه