شرحی کوتاه بر دعای ماه مبارک رمضان
🔆 و هُوَ الشَّهْرُ الَّذى فَرَضْتَ صِيامَهُ عَلَىَّ وَ هُوَشَهْرُرَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فيهِ الْقُرْآنَ هُدىً لِلنّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَالْهُدىوَالْفُرْقانِ وَ جَعَلْتَ فيهِ لَيْلَةَ الْقَدْرِ وَ جَعَلْتَها خَيْراً مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ
و این ماهی است که عظمت بخشیده و گرامی داشتی و بر ماه های دیگر شرافت و برتری دادی .
❖✨ قسمت نهم :
❣️ در اين فراز از دعا پس از اينكه به وجوب روزه ماه رمضان براي مومنين اشاره دارد در مجموع سه ويژگي را براي آن برشمرده است كه در ادامه به توضيح هر يک پرداخته ميشود:
❖✨ الف. ماه رمضان ظرف نزول قرآن:
❣️ ويژگي نخست كه با استناد به آيه ۱۸۵ سوره بقره براي ماه رمضان در نظر گرفته شده اين است كه نزول قرآن، كه مايه هدايت براي مردم بوده و در آن نشانههاي آشكار هدايت براي مردمان به صورت آيهها و سورهها گرد آمده است و ابزاري براي تشخيص حق از باطل ميباشد، در اين ماه انجام گرفته است. اين مطلب خود شاهد ديگري بر عظمت اين ماه است كه آن را از ماه هاي ديگر جدا ميسازد. درباره تفسير اجمالي آيه ۱۸۵ سوره بقره، ذكر سخن استاد جوادي آملي مفسر گران قدر قرآن خالي از لطف نخواهد بود:
❣️ «در ماه رمضان كه بزرگترين آيات ربوبي، يعني قرآن، نازل شد، بزرگترين آيات عبادي، يعني روزه، واجب شد. بين نزول قرآن و وجوب روزه در ماه رمضان، تناسب خاص است. وجوب روزه در ماه نزول قرآن ميتواند اشاره باشد به اين كه روزه و امساک از غير خدا در اين ماه، در غيب را به روي روزهدار ميگشايد. ذكر ظرف نزول قرآن در خلال آيات روزه افزون بر بيان عظمت روزه به لحاظ ظرف زماني آن، براي ايجاد انگيزه بيش تر براي مكلفان است كه به شوق ادراک معارف و احكام قرآن كه روزه يكي از آن هاست، از روزه اين ماه نيز بهره برند.
❣️ البته خود روزه نيز بركات فراوان دارد و محوريت صوم براي ارزش بخشيدن به ماه رمضان با احتمال و استظهار اين معنا از آيه روشن خواهد شد كه ماه رمضان چيزي است كه درباره وجوب روزه آن قرآن فرود آمد. علت غايي براي انزال قرآن هدايت توده مردم است، هرچند اين كتاب آسماني بالفعل متّقيان را هادي است و تنها آنان از اين كتاب كه قرآن، يعني حاوي نتايج همه كتابها و علوم و جامع خير دنيا و آخرت است بهره بهينه ميبرند.
❣️ قرآني كه در آن دلايل و شواهد هدايت و فرق حق و باطل تعبيه شده، براي عموم انسانها، هدايت عام و براي خواص، بيّنه از سنخ هدايت خاص (نه براي هدايت) و براي برخي به مثابه سند و براي بعضي به منزله گواه بر سند است و چون معيارهاي سنجش حق و باطل در آن وجوددارد، فرقان، يعني فارق حق از باطل است، چنان كه به لحاظ داشتن سور و آيات جدا از هم فرقان است»[تسنيم، جلد ۹ – صفحه ۳۱۹]
نویسنده : حجت الاسلام زین العابدین دست داده جهرمی
https://dastdadeh.ir
ثبت دیدگاه